Sheekooyin la xiriira raga iyo dumarka iyo shukaansiga

Sheekooyin kulul oo ku saabsan dumarka la qabo kuwa lasoo furay shukaansiga gabdhaha sheeko macaan iyo nolosha guud

Sheeko burburka jacaylka labada qof is qaba iyo kalsoonida waxa lumiyo

  June 02, 2026    Abdirahman

 Waxaa jiray lamaanayaal Soomaali ah oo ku noolaa magaalada Muqdisho. 

Ninka magaciisa waxaa la oran jiray Axmed, wuxuuna ahaa nin ganacsade ah oo aad u shaqo badan. 

Naagtiisa magaceeda waxaa la oran jiray Xaliimo, waxayna ahayd haweeney gurijoog ah oo carruur yar yar leh. 


Bilowgii guurkooda, Axmed wuxuu ahaa nin aad u jecel xaaskiisa. 

Subax kasta wuxuu u sheegi jiray "Jacaylkaaga ayaa ii ifaya" oo uu dhunkan jiray, habeenkiina wuxuu la fariisan jiray iyada oo sheeko wadaagaya.

Laakiin sannadkii dambe, arrimuhu way isbedeleen. Ganacsiga Axmed wuxuu noqday mid aad u balaartay. 

Subaxdii hore ayuu bixi jiray, habeenkiina goor dambe ayuu soo noqon jiray. 

Markuu guriga soo galo, wuxuu isku tuuri jiray sariirta isagoo daalan, asoo taleefanka ku jira, ama TV-ga daawanaya marmar hurdi jiray. 

Xaliimo waxay isku dayi jirtay inay la hadasho, laakiin jawaabtiisu waxay ahayd "Ha i dhibin hadda, waan daalanahay" ama "Berri aan wada hadalno."Xaliimo waxay bilowday inay dareento cidla' iyo kalinimo xitaa iyadoo guriga dhexdiisa joogta. 

Carruurta ayay daryeeli jirtay, cuntada ayay karin jirtay, guriga ayayna nadiifin jirtay, laakiin qalbigeeda waxaa ka buuxay murugo. Ma jirin ereyo jacayl ah, ma jirin taabasho jilicsan, ma jirin wakhti ay iskood u fariisan lahaayeen. 

Waxay isku dayday inay ugu sheegto dareenkeeda si quruxsan.

Habeen habeenada ka mid ah, markii Axmed soo galay guriga oo uu sida caadiga ah u fadhiistay salootada, Xaliimo waxay u keentay koob shaah ah oo kulul. Waxay fadhiisatay agtiisa oo ay tidhi:"Axmedow, waan ku jeclahay. Laakiin waxaan dareemayaa inaan keligey ahay. Ma i taabtid, ma i dhunkatid, xitaa ma i wayddiisid sida maalintayda ahayd. Jacaylkaagii hore maad ii soo celin?"Axmed wuxuu u jawaabay isagoo taleefanka ku jira: "Xaliimo, adiga ayaa had iyo jeer dhibaatada abuurta. Shaqada ayaan ku daalay, lacag ayaad rabtaa inaad isticmaasho, haddana jacayl baad dooneysaa? Nin walba ma aha sida filimada."Xaliimo indhaheeda ayaa ilmo ka soo qubtay. Waxay ka kacday halkaas waxay tidhi cod aad u sarreeya iyadoo ku hadlaysa:"Filimada? Ma filim ayaan ahay? Waxaan ahay naagtaada! Maalin walba waxaan sugayaa inaad ii sheegto inaad i jeceshahay. 

Laakiin adiga, waxaad ii tahay qof marti ah oo gurigan ku jira oo keliya. Carruurta xataa way weyddiinayaan 'Aabbahay muxuu naga jeclaaday?' Waxaad noqotay qof qabow, qalbi adag. Shaqadaada iyo lacagtaada ayaa kuu muhiim ah, aniga iyo carruurtaada ma ahan wax aad qiimayso!"Axmed wuxuu bilaabay inuu xanaaqo. Wuxuu ku qayliyay xaaskiisa: "Adiga ayaa had iyo jeer naf la'aan ah! Ma ogtahay inta lacag ah ee aan keenayo? Ma ogtahay dhibaatooyinka ganacsiga? Haddii aanan shaqeyn, sidee baynu ku noolaan lahayn? Jacaylkaaga ayaa ah dhibaatada ugu weyn ee hadda jirta!"Xaliimo waxay ku jawaabtay iyadoo ooyaysa: "Lacagta nolosha oo dhan ma noqon kartaa? Haddii aad maalin walba guriga ku soo noqoto sida qof qalaad ah, maxaan ku sameeyaa lacagtaas? Waxaan doonayaa ninka aan guursaday, ninka jilicsan, ninka ii sheegi jiray inuu i jecel yahay. Haddii aadan isbedelin, waxaan ka baqayaa in guurkeennu dhammaado."Axmed wuxuu aamusay daqiiqado. Markii ugu horreysay muddo dheer ayuu eegay xaaskiisa oo ooyaysa. Waxaa u muuqatay inuu arkay dhibaatada dhabta ah. Laakiin xanaaq ayaa weli ku jiray, sidaa darteed wuxuu yiri: "Berri aan wada hadalno" oo wuxuu galay qolka jiifka.Habeenkaas Xaliimo waxay soo jiifsatay iyadoo qalbigeedu jabay. Waxay is weyddiisay: "Maxaan sameeyaa haddii ninkaygu ilaawey inuu naagtiisa jacayl u muujiyo?"Sheekadu way sii socotaa... Axmed wuxuu bilaabay inuu ka fiirsado ereyada xaaskiisa. Ma uu doonaynin inuu lumiyo qoyskiisa. Laakiin su'aasha way taagan tahay: Miyuu isbeddeli doonaa ka hor inta aysan goori goor ahayn?